De jury die het bijgaande bedrag van tienduizend euro mocht toekennen bestond dit jaar uit Dr. Klaus Blaudzun (directeur Institut fuer neue Medien), Khalil Benkirane (regisseur The white thread) en David Deprez (directeur filmtheater Lumiere en filmfestival Maastricht). "We zochten naar een non-conventionele, dappere en uitdagende film," aldus Deprez. De jury had een behoorlijke discussie nodig om tot de slotsom te komen. De winnaar heeft uiteindelijk gewonnen op de punten originaliteit en cinematografische risico's. De winnaar is: Falkenberg Farewell.

Regisseur Jesper Ganslandt verwachtte het naar eigen zeggen niet, maar kon wel mee gaan in de gedachtengang van de jury. Vooral het camerawerk, de muziek en de mix van documentaire en fictie sprak de jury aan. Ganslandt gaat terug naar huis met een blij hart, en wij ook.

Het zat er al weer bijna op, het Noord Nederlands Film Festival no. 29. De redactie is moe en de laatste stukjes op het weblog zijn poetisch- melancholisch te noemen. Nooit geweten dat vijf dagen festivallen zo verslavend kan zijn. Helaas, morgen is het weer maandag. Mijn hoogtepunten:

Hallam Foe
Werd door collega-redacteur Rik gekenmerkt als de ideale openingsfilm: luchtige maar toch melancholische film over buitenbeentje Hallam Foe. Mooie, bij vlagen hilarisch en tegelijkertijd ook heel onschuldige film.

Empties

Ook zo'n sarcastische visuele film. Een leraar op pensioengerechtigde leeftijd besluit van het leven te gaan genieten. Hij neemt een baantje in de supermarkt, fantaseert over zijn vrouwelijke klanten maar besluit uiteindelijk toch maar de liefde van zijn vrouw voor zich te winnen. Vooral de droge grappen doen het 'em. Winnaar van de publieksprijs.

California Dreamin'

Roemeense film over de cultuurclash tussen Amerikaanse NAVO-soldaten en de bevolking van een Roemeens dorpje. Een stationsschef besluit doodleuk een NAVO-transport tegen te houden in zijn kleine dorpje. Geeft een mooi beeld over corruptie, falende communicatie en de daarbij behorende onbegrip op allerlei bestuurlijke lagen. Enig nadeel is dat de film te lang duurde. Een beetje meer vaart en snellere montage had de film geen kwaad gedaan.

Dialogue avec mon jardinier

Niet echt een film waar ik snel binnen zou lopen. Een verdwaalde kunstschilder neemt een tuinier waardoor de basis voor een sterke vriendschap is gelegd. Toch een lekker droogkomische en sarcastische film met weinig opsmuk. Verantwoordelijk voor de quote van de dag: 'de werkgelegenheid is als een tijger, onvindbaar!'

Sicko

De truukjes zijn een beetje voorzien en ook lang niet zo verassend meer als Bowling for Columbine of Roger & Me dat waren. De ironische ondertoon is wat minder sterk. Moore is soms wel heel selectief en ongenuanceerd en niet geheel van vies van een vleugje manupilatie. Toch kun je zeggen wat je wil maar Moore is betogend heel sterk en heeft verdomd vaak gelijk. Betogen op Moore-achtige wijze. Staat Moor-iaans al in de Dikke van Dale?

Zondag. De laatste dag van het filmfestival. Zondag. The day after. En dat is te zien. Na het geslaagde 10.000 vaults van gisteravond liep menig bezoeker -en medewerker- brak, duf en gaperig rond. Kater of niet, de echte filmfan moest er vanmorgen weer vroeg aan geloven. Onverbiddelijk werd de eerste film al om 10.00 uur gestart. Amper tijd om te ontnuchteren. En zelfs vanmiddag waren niet alle bezoekers even uitgeslapen.

Op de trap naar de Frieslandbank-zaal ging het mis. Na afloop van de film 'Voleurs de chevaux' ging een dame genadeloos onderuit. Gelukkig kon fotograaf Rien van Broekhoven haar nog net opvangen. Giechelend en met rode wangen kwam ze overeind, en enigszins slingerend vervolgde zij haar weg. Iets te gezellig gehad gisteravond? Of zouden het de stilettohakken zijn? Rien zal het in ieder geval niet snel vergeten. 'Wat was dat een romantisch moment!'

Buiten schijnt de zon nog eventjes fel. Het maakt niet veel indruk. Loom slenter ik door de foyer. Even een sigaretje roken, kopje koffie. Bekenden tegen het lijf lopen. Vragen naar leuke films heeft geen zin meer. Iedereen heeft alles al gezien. De muzikanten pingelen heen en weer. De jeugd van Meet the Stars is nog lang niet moe en ligt in de zitzakken te keten.

We zijn aan het staartje van het festival, de prijswinnaars gaan straks nog een keer in de herhaling. De foyer kan weer worden ingeruild voor de huiskamer. Ik scheur een vijf in een LC-prijs briefje. Het is mooi geweest. Nog maar een rondje lopen.

M&M:




Henk en Ditta:




Rixt:

Er is meer - Klik hier voor de rest van dit artikel.

10.000 vaults was een klapper. Het publiek zát gisteravond niet in de Friesland Bank-zaal, maar dansde er de planken van het podium. De catering moest uit allerijl kratten Jupiler aanslepen. Festival-directeur Anneke van Rensen stond vanaf de eerste tot de laatste beat op de dansvloer. Het festival heeft er een aanwinst bij, een knalfeest. "Waarom hebben ze dat niet veel eerer gedaan" vroegen uitzinnige discogangers zich onderling af.

De feestvierders werden behalve met muziek ook bestookt met beelden. Uit het Fries Film Archief wel te verstaan. Zo klapten hele schoolklassen mee op het ritme, of maakten gymnasten koprol na koprol. Ze hebben het toen niet geweten, maar ze hadden gister de meeste smoothe moves van iedereen. Een beetje van hun zelf en een heleboel van de VJ.

Al met al was het een plaatje, ik hoop dat opnames er van in het Fries Filmarchief zullen belanden. Kunnen mijn kleinkinderen er over twintig jaar op rocken en bouncen.

Nog even en het festival zit erop. Dus neem nog een kop koffie en sleur jezelf voor de laatste keer naar die bioscoopzaal. Dit is je laatste kans. Ik zet in ieder geval een cirkel om de volgende films:

I served the king of England

Vrolijke Tsjechische film over een Praags hotel waarvan de eigenaar tijdens WO 2 aan de verkeerde kant belandt. Volgens verhalen op de redactie is het een vrolijke film voor de liefhebbers van bier, voedsel en vrouwen. Wat wil men nog meer?

Leningrad Cowboys go America

Volslagen getikte Finse film over een melige band die het probeert te maken in Amerika nadat Rusland niet echt warm blijkt te lopen voor de muziek van de boys. Niet zo raar als je bedenkt dat de band gestoken is in vreemd versierde pakken en diagonale vetkuiven. Met een aanstekelijke mix van polka en rock´n roll proberen de cowboys de States te veroveren. Dat gaat echter niet van een leien dakje. Zo belanden ze in de gevangenis waar de bewaarder zo gestoord van wordt van de band dat hij oorwarmers voor ze aanschaft. Een film voor vroege vogels.

Cover Boy

Vanwege mijn speciale band met Roemenie ga ik deze film bekijken. De jonge Roemeen Ioan vertrekt naar Italie voor een betere toekomst. Hij sluit een vriendschap met zijn huisbaas probeert hij een Italiaans restaurant te openen in zijn vaderland. Als een fotograaf Ioan opmerkt veranderen de zaken. Een film die naadloos aansluit op de actuele argwaan van Italie jegens de Roemeense minderheid. De film werd dan ook in Italie in de ban gedaan vanwege de uitzetting van Roemenen uit het land.

Voleurs de Chevaux

Voor de afwisseling even wat serieuzere kost. Voleurs de Chevaux is een van de weinige historische films op het festival. 'Ergens in het oosten' van de vorige eeuw voegen twee broers zich bij een Kozakkenleger. De omstandigheden binnen het leger zijn bikkelhard. Wanneer twee dieven de paarden van de broers stelen krijgt de film een onverwachte plotwending.

Winnaar

Om 21.15 wordt de winnaar van de interregio competitie bekend. Is het Hallam Foe?, Cover Boy of toch California Dreamin'? Aansluitend wordt de winnende film nog een keer vertoond in de Deloitte-zaal. Intussen kan het grote speculeren beginnen.

Het consumeren van films doet de gemiddelde festivalganger ook verlangen naar het consumeren van iets anders. Lees: het zien van film na film maakt hongerig. Excusez le mot, daarvan krijgt de filmliefhebber trék. En een biertje zou er eigenlijk ook wel in gaan. Welverdiend. Er was tenslotte geen pauze. Gelukkig hoeven deze volhouders niet ook nog eens he-le-maal door weer en wind naar buiten te lopen voor een hapje en een drankje. Het moet natuurlijk wel leuk blijven.

Nee, wees gerust. Het Noordelijk Film Festival heeft er alles aan gedaan om het de bezoekers zo gerieflijk mogelijk te maken. In een sfeervolle ambiance worden de meest verukkelijke liflafjes opgediend. Bij kaarslicht. Zoals het hoort. Onder het genot van een goed glas wijn. Of dat verdiende biertje. Luisterend naar de jazzy klanken en het geroezemoes op de achtergrond. Hits uit de sixties laten je weemoedig terugverlangen naar die good old times, naar een tijd zonder fijne lijntjes, rimpels en crèmes met een amino-peptiden complex.

Een dame van middelbare leeftijd, ongetwijfeld bekend met eerder genoemde crème, loopt langs de keurig gedekte tafels en leest de menukaart. Goedkeurend knikt ze. Haar man komt haastig achter haar aan. ‘Ze hebben hier ook een Febo! Om de hoek.’ Verrast kijkt de vrouw op. ‘Patatje? Lekker!’. Door weer en wind loopt het stel he-le-maal naar buiten. Naar de Febo. Met TL-licht. Zonder hits uit de sixties. Het moet natuurlijk wel leuk blijven.

Zaterdagmiddag, kwart over 4. De foyer is redelijk verlaten. Hier en daar wat groepjes mensen nippend aan hun dampende kop koffie of thee. Af en toe druppelt er iemand binnen, bij de informatiebalie wordt geïnformeerd naar de films die voor vanavond op het programma staan. Je hoort de dreunende muziek van films die in de zalen boven worden gedraaid.

Een uur geleden was de gang nog stampvol mensen, stonden wachtrijen bij de toiletten. Ikzelf probeerde een plaatsje voor de film A Man’s Job te bemachtigen. Dit bleek echter onbegonnen werk. De Deloittezaal was al snel vol. De deuren sloten, veel teleurgestelde passe-partout houders en medewerkers op de trap achterlatend. ‘Dit is al de tweede film die ik mis’, hoor ik een verontwaardigde passe-partouthoudster naast me zeggen. Een wijze les voor mij, er vanavond voor de films die op mijn lijstje staan, heel vroeg bij zijn. Voor een mooi plaatsje vóórin de rij.

“Ik heb het zweet op mijn voorhoofd staan!” Anneke van Renssen is opgelucht. De film Sicko was op Terschelling blijven staan en zou vanmiddag om kwart over drie in de Aegon zaal gedraaid worden. “Hij wordt nu met de reddingsboot naar het vasteland gebracht.”

Eind goed, al goed. Sicko is gered en draait nu om kwart voor vier in plaats van kwart over drie. En let op: alle films in de Aegon zaal, de Friesland Bank zaal en de Deloitte zaal draaien hierdoor vandaag een half uur later dan gepland!

Schrijver Geert Mak waart rond op het Noordelijk Filmfestival. Zijn sterrenstatus doet geroezemoes klinken in de filmzalen. Diverse hoofden gaan van links naar rechts wanneer meneer Mak de filmzaal binnentreedt. Hoewel de schrijver enige roem heeft ontvangen met Hoe God Verdween uit Jorwerd en De Eeuw van Mijn Vader wil de schrijver low-key blijven op het festival. Enige dagen geleden vroeg weblog-journalist Mark nog naar filmtips van de auteur; een nors antwoord viel hem ten deel.

Mak groeide op in Hurdegaryp, Friesland, en sinds kort woont hij in Jorwerd. Geert Ludzer Mak is nu dan ook Geart Ludzer Mak, en dan wel met zo’n Friese G. Geart is een anonieme Fries op het festival en dient niet aangesproken te worden. Maar het moge duidelijk wezen: Geert is Geart.

"Zoveel mogelijk films gaan kijken en je moet je er aan over geven en dan overleef je per definitie, wil je lekker eten dan is het restaurant in de Harmonie erg lekker." Volgens Marja Veldman, die al 12 jaar lang vanuit Amsterdam naar het NFF komt, is dat de belangrijkste overlevingstip.

Passe-partouthouders Friso Annema en Sebastiaan Hartman geven me deze wijze raad: "Voor een snelle hap ga je naar de Subway en als die dicht is dan naar de Febo en heb je echt veel tijd over dan is de Pizzaria aan de overkant een aanrader." Tussendoor geven ze ook nog een tip voor de organisatie. "De organisatie moet het Passepartout nooit afschaffen en ze moeten meer jongeren aantrekken, dus die prijs moet omlaag!"'

Alice Crebas en Irene Ypma komen met tips voor tijdens de films, ook erg belangrijk natuurlijk. "Een kussen mee voor al dat gezit, formaat handtas is ideaal, of snoepjes mee voor tijdens de film. Wij hebben dit keer mandarijntjes mee. Die zijn geluidloos en het ruikt ook nog eens lekker."

Festivalgangers Klaas en Jacob houden het simpel: "'Geef goed je ogen de kost en proef die sfeer, dus blijf hangen na de films!" Heeft u nog tips?

Tsja, waar was dat nou weer voor nodig? De Roemeense kas- en festivalkraker 4 Maanden, 3 Weken, 2 Dagen om kwart over tien 's ochtends vertonen. Des Zaterdagochtends wel te verstaan. Een fatsoenlijk mens ligt dan toch nog op bed. Of stopt op zijn minst een broodje kaas in zijn mond. De man aan de balie vindt dat ook. "Dankzij uw programmering lag ik gisteren pas na twee uur 's nachts in bed. En nu moet ik er alweer zijn EN DAN IS ER NIET EENS KOFFIE TE KOOP!"

De dame achter de infobalie kan hem ook niet verder helpen. Nadat de man zijn klacht nog eens heeft herhaald, schokt hij met zijn rechterschouder, recht zijn rug en en beent naar de zaal. De koffiebar zal nog een uur lang onbezet blijven.

Zo zou het gegaan kunnen zijn, ik heb het natuurlijk ook maar van horen zeggen. Kwart over tien op de zaterdagochtend? Voor velen met mij is dat veel te vroeg. Ook voor zo'n goede film. Toe Anneke, wees een lief, draai hem vanavond nog een keer, ook al begint 'ie na twaalven. Ik zal op tijd zijn. En ik neem zelf koffie mee.

Zaterdag is de mooiste dag van de week. En dat is naar mijn mening ook zo tijdens dit filmfestival. Het zou maar zo kunnen dat ik mij morgen vanaf 10.15 uur nestel in de Aegon-zaal om er slechts uit te komen voor een sigaretje en een sanitaire pauze, tot de zaal sluit na de laatste film. Mijn tips voor de zaterdag.

4 Maanden, 3 Weken en 2 Dagen

Gouden Palm-winnaar en zelf nog niet gezien. Dat probleem kan ik zaterdagochtend oplossen. Een film over de sombere leefomstandigheden in het Roemenië van 1987, ten tijde van het Ceaucescu-regime. Een politieke boodschap verpakt in een subtiel drama vanuit een persoonlijk perspectief verteld. Een mooi concept, mits subtiel genoeg. Gezien de gewonnen prijs verwacht ik er veel van.  

Falkenberg Farewell

Een verhaal over vijf vrienden uit het Zweedse gehucht Falkenberg die hun jeugd ontgroeien en het dorpje moeten verlaten om aan een carrière te beginnen, en alles wat daar bij komt kijken. Een herkenbaar verhaal voor mij als dorpsjongen die in de stad is gaan wonen voor zijn studie en toekomstige carrière. Ik verwacht met een ietwat weemoedig gevoel deze geestige, maar beklemmende film over vriendschap en opgroeien te kijken.

California Dreamin'

Wederom een Roemeense film. De balkanfilm is in opmars en mij hoor je niet klagen. Ik hou wel van dat duistere, melancholisch sfeertje dat vaak in die films hangt. Won een prijs op het filmfestival in Cannes en gaat over een stationsmeester die een heel dorpje in zijn greep houdt. Niet alledaags en daarom interessant. De regisseur heeft het eindrsultaat nooit kunnen zien, Cristian Nemescu overleed voordat de film definitief gemonteerd was.  

A Hard Days's Night

De Beatles ken ik, als twintiger, alleen van de overlevering. Van het stoffige, krakende vinyl van mijn vader en slechte zwartwitopnamen. Misschien dat ik mij even een vrijgevochten jongere uit de jaren zestig voel als ik deze film ga zien. En misschien neem ik mijn vader wel mee.   

We Own the Night

Na alle politiek getinte en melodramatische voorstellingen, een lekkere maffiafilm om de zaterdagavond af te sluiten. Met Eva Mendes, Robert Duvall, Mark Wahlberg en Joaquin Phoenix. Ik hoop op een ouderwetse, gewelddadige rotzooi in een toneel van overdadige luxe.